Ve
Bir isim yazmalı,
Varsa kumların üzerine,
Bedeli olan bir etiketi,
Ya da bir değeri olmayan,
Terkedilmiş, unutulmuş öylesi bir yerde.
Ve sürünmeli en alçaktan,
Kuru bir dere yatağından, sona doğru
Dikenler,
Taşlar, batmalı en sertinden her santimetreme,
Bu bencil aklın ve yönetimindeki aşağılık bedenin adı,
Eski ve değersiz anılası bir gömüt olamadan.

Ama
Sonuçta senin yitiğin, ey “en sevdiğim”,
Birkaç mega bayt olmalı en çoğundan,


“Senden gelenler” dosyasında,
Gizlemeye gerek olmayan,
Ama yeni edinilmiş, gözlere de batmayan.
Belki de benden,
En değerli, bir hiçbir şey olarak,
Sana kalacak, birkaç serzenişten ibaret,
Böylesi birkaç, birbirine benzer dizeden arta kalan.

Emin değilim bu yargımdan,
Sanırım hepsi bu kadar,
Hepsi, hepsi birkaç kez okunup,
Sonra unutulacak olan bu yazıttan,
Belki de en anlaşılır olanı, geriye kalacak olan.
Sana sevda,
Her tezgâhta,
Her rafta var ama
Ben nerede bulurum ki,
Her tonu ayrı,
Ve bu anı, sonrasından hep başka olanı?
Üstelik de siyahın tek çeşidi, sadece sende olan
O en sevdiğim “en koyu karadan”.

Ve dahası var “zeytinim”
“En sevmekten” daha çok sevmek,
Hangi kentte,
Hangi kıyıda
Ve hangi dünyada var?
Birde artık ne zor,
Ne işkencedir, bana bilirsin?
Bu tanımı hak etmesini bileni bulmaya çabalamak.



..... sürecek

cuma hikmet