Bir Sali Gecesi

ölmeye uyudum
Tüm şartlar uygundu
ve bir salı gecesiydi
gölgem boyumdan uzun
saçlarım daha beyaz
ama Tanrılar daha uzundu
mevsimlerden ilk yaz
iki bin yıllardan bilmem kaç
ve tüm sevdalarım uykuda
nedenleri diz boyu
ve Martilar hala
denizlerden değil
çö p dağlarından beslenmekte
sevdiğim gözler hala siyah
Saçlar uzun ve isyankar
tanrılardan küçüktüm ama
gölgemden daha uzundum oysa
Sorunları soluğumdan büyük
mevsimler sıra dışıydı ve ben
ölmeye uyumuştum salı gecesi
çarşambanın sabahına
sarı sıcak Güneşe kanmasaydım
ve hala sevdaya umudum
papatyaya Hasretim olmasaydı
ölmeye uyumuştum
Sıradan bir salı gecesi

Cuma Hikmet

Ne güzel gelir akla uyku
Yüzümüze ay doğar gibi tı pkı
Denize güneş batar gibi yada
Apansız bir sevgiliden kopar gibi

Ölmeye yatar gibi gelir uyku
Bir cephede silahına sevda gibi
Evden çok uzak bir yola çıkar,
Özlemine inat, hasreti viraj gibi

Kurşun çarpar gibi gelir uyku alnımıza
Gözler, mum alevi sarısında yanar
Yürek susar, uyku ağır basar akla
Kanımız sanki, kutup soğunda donmuş gibi

cuma hikmet

fotoğraflara yazarim ben
bazen bir bitkinin taç yaprağina
bazen bir kelebeğin kanadına
denizin turkuaz hırslı dalgasına
yağmursuzluğuna bulutların bazen
serinletmeyen rüzgara kimi zaman
oysa ortaklik hüzündür hepsinde de.

nedeni bilinmez, sorgulanamaz belki de
gün batımı kadar kızıldır hüzün
istenmeyen veda yada elveda gibi
eğer görebilecek gözlere sahipsek
bir çinarin düşecek yaprağinda
yada bir kelebeğin kanadinda
rüzgarın soluğunun kesildi anda
denizin isyandan vazgeçtiği bir anda
belki de her santimetresi ağlarken
gülen bir insanın dudağının kenarında
rastlaşiriz nedeni bilinmez hüzünle

hüznü severim, ağlamayı da hatta
eksiğimin peşinden koşmayı soluk soluğa
hafifliği tartar bir terazi aksaklığıyla
ve ölümüne sevdaya tutsak bir inatla
eğer gerekse, ölmeyi de belki değerine
gülerken hüzünlenmeyi bilen gözlere..

cuma hikmet

................

kimsesiz gecelerde
ne denli çiplak yıldızlar
milyar yıldır yapıştıkları yerlerinden
milyon yılın bilinmezine düşerken
sen hala ayni yerindesin
koyu ve kara kararlılığında

ve ben
ne engin denizlerden geçtim
ne doru dağlar aştım en yükseğinden
ne gök kuşağı çok renkler gördüm
ne sarı sıcak güneşlere yandım
ve ne kadar susadımsa sana artık
bir çatal dil edindim
en zehirlisinden koca sahrada

ne sonram var sana şimdi
nede bir umut eskisi kendime
ben neyim ki?
ve sen nesin ki? benim için
belki güneşin kaçtığı yerde yanıt
işte yine akşam oluyor
ve o yine kaçıyor kendi kızılına
ama ben kanadımdan eksiğim hala
yetmiyor gücüm onu yakalamaya

cuma hikmet