nedir ki sorun

derine düşmekte?

düşünüm suya yazılı

gözlerim korkuya kapalı.

ve ezberim ağır

paslı bir çapa gibi

dibe batmakta.


nedir ki?

tasarlanmış,

aşınmış,

suya yazılmış korku.

oysa rüzgarın bildiğimiz

bin yıldır söylediği şarkı.

öyleyse neden yansırım ki sana?

neden tek duyan kulaklar

gören yosun rengi sende?

ve neden,

ilk günden vaz geçmedim ki

bu güne?

düne ölmeliydim aslında

bu güne yeniden doğmaya inatla.

ama çok geç sardunyaya

ve henüz şubat bile değil nergise.

suya yazılı bir destan

ve bir iç çekinitisi

kalacak arkamızda

ve herkes korkuyla anacak.

unutulmuş,

akıldan çıkmış sonraya.


kanadından vazgeçmiş kuşların

soğuk mevsimlerde kalma kararına.

cuma hikmet

[link]

bir çift cümle

yaza bilmeliydim geceye,

tüketilmiş hayata dair.

oysa aklım henüz dönebildi

kalabalıkların yaşadığı mezarlıktan.

içtenlik,

sevda,

ve erdemle

aynı taşlı yolu kullanarak.


bir gamze dolusu

güle bilmeliydim siz mutsuzlara

bir kaş çatışı yorgunlukla karışık..

nefretimin kılıcı parlamalıydı

rüzgara dökülmüş saçlarımda.

ve bir taç yaprağı dolusu

mavi kan dökmeliydim sonunda

doğduğu kaynağından denize..


sonra da ölmeliydim sitemsiz,

sessiz,

ve sonunu hak ederek

suçuna zehirlenmiş,

bir fare yoksulluğunda..


ama önce,

bir çift sevinç cümlesi

kura bilmeliydim geceye.

yalancı yüzüyle

ve çalınmış aydılığı ile ay,

anlatacaklarımın üzerine doğamadan..

cuma hikmet

tüm tanrılar

düşümdeydi dün gece.

mavi bir Irmak kenarında

çamurdan bir erkek ellerinde,

kaburgadan bir de kadın.

uzun siyah saçlar

ve nereye baktığı meçhul,

beyaz üzeri siyah göz bebekleri.

sonra pembe bir rüzgar çıktı,

turuncuya sarmışken tanrılar.

şaraptan,

eflatun birde deniz,

dalgasında lacivert sarhoşluk..

güzel şey yaşamak dedim ;

düşümde kendime.

yağmur en gri sesiyle,

kendi renginde yağarken..

cuma hikmet

iki şeyden zordu vazgeçmek


İstanbul ve İstanbul'da sen.


önce kıyısından denizini yaktım


zor olmadı tutuşmaya isteğinden.


sonra da seni o denize attım


bir yangın yerinden sonraya.


bir İstanbul kaldı geriye


bir de senden hiç bir şey.


hep bir İstanbul yakmalıyız


hiç değilse ömrümüzde bir kez.


ve bir sevdayı unutmalıyız


her yaktığımız İstanbul'da bir kez.


iki şey yokuştu soluğuma


bir İstanbul yakmak


birde seni tutuşmuş denize atmak.


yoksa unutmak kolaydı


yakılmış bir İstanbul'da


unutulmuş bir sen olarak.


cuma hikmet

ah uyku.

o dalmaya tarifsiz derinlik.

ve o kanmaya bilinmez turkuaz.

içine düşmeye sonsuz siyah.

ne kadar zayıfım sana karşı.

esaretimin nedeni bilinmez,

görünmez yangına.


oysa, ne denli esmeye,

ne denli yıkmaya,

hazırım bir fırtına olarak..


ah uyku.

sen o kadar siyah

ve o kadar derin

ve o kadar

uzak olmasaydın benden.

birde göz bebeklerime

doğmasaydın sarı sıcak.


kendi kendime ölebilirdim ben

kendi halinde esen,

sıradan bir rüzgar olarak..

cuma hikmet